Splajnowe części PM

Splajnowe części PM

Metodę mechaniczną można podzielić na: metodę mechanicznego rozdrabniania i atomizacji; metodę fizyko-chemiczną dzieli się na: metodę korozji elektrochemicznej, metodę redukcji, metodę chemiczną, metodę redukcyjno-chemiczną, metodę osadzania z fazy gazowej, metodę osadzania cieczy oraz metodę elektrolityczną. Wśród nich najczęściej stosowanymi metodami są metoda redukcji, metoda atomizacji i metoda elektrolizy.

Opis produktu

Splajnowe części PM

Przedmiot

Materiał

Proces produkcji

Temperatura spiekania

Pleśń

Zwyczaj

Klin

440c

Spiekanie metodą metalurgii proszków

1550 stopni

Do dostosowania

Tak

Skład chemiczny

C: 0.95-1.20

Si: mniejsze lub równe 1.00

Mn: mniejsze lub równe 1.00

S : Mniejsze lub równe 0,030

P : mniejsze lub równe 0,035

Cr: 16.00-18.00

Ni: może zawierać mniej niż lub równo 0,60

Dostępne materiały

Niskowęglowa stal nierdzewna, stop tytanu (Ti, TC4), stop miedzi, stop wolframu, stop twardy, stop odporny na wysoką temperaturę (718, 713)

 

Proces produkcji wielowypustowych elementów spiekanych metodą metalurgii proszków

1. Przygotowanie proszku surowcowego. Istniejące metody mielenia można z grubsza podzielić na dwie kategorie: metody mechaniczne oraz metody fizyko-chemiczne. Metodę mechaniczną można podzielić na: metodę mechanicznego rozdrabniania i atomizacji; metodę fizyko-chemiczną dzieli się na: metodę korozji elektrochemicznej, metodę redukcji, metodę chemiczną, metodę redukcyjno-chemiczną, metodę osadzania z fazy gazowej, metodę osadzania cieczy oraz metodę elektrolityczną. Wśród nich najczęściej stosowanymi metodami są metoda redukcji, metoda atomizacji i metoda elektrolizy.

2. Spline PM Parts są uformowane w kompakt o pożądanym kształcie. Celem formowania jest wykonanie wypraski o określonym kształcie i rozmiarze oraz nadanie jej określonej gęstości i wytrzymałości. Metoda formowania jest zasadniczo podzielona na formowanie ciśnieniowe i formowanie bezciśnieniowe. Formowanie tłoczne jest najczęściej stosowane w formowaniu tłocznym. Ponadto technologia druku 3D może być również wykorzystywana do wykonywania bloków zarodków.

3. Spiekanie wyprasek. Spiekanie jest kluczowym procesem w procesie metalurgii proszków. Uformowana wypraska jest spiekana w celu uzyskania wymaganych końcowych właściwości fizycznych i mechanicznych. Spiekanie dzieli się na spiekanie systemu jednostkowego i spiekanie wielosystemowe. W przypadku spiekania w fazie stałej układu jednostek i układu wieloskładnikowego temperatura spiekania jest niższa niż temperatura topnienia użytego metalu i stopu; w przypadku spiekania w fazie ciekłej układu wieloskładnikowego temperatura spiekania jest na ogół niższa niż temperatura topnienia składnika ogniotrwałego i wyższa niż temperatura topnienia składnika topliwego. temperatura topnienia. Oprócz zwykłego spiekania istnieją również specjalne procesy spiekania, takie jak spiekanie w luźnym opakowaniu, metoda zanurzeniowa i metoda prasowania na gorąco.

4. Późniejsza obróbka produktów. Obróbkę po spiekaniu można przeprowadzić na różne sposoby, zgodnie z różnymi wymaganiami produktu. Takie jak wykańczanie, zanurzanie w oleju, obróbka skrawaniem, obróbka cieplna i galwanizacja. Ponadto w ostatnich latach niektóre nowe technologie, takie jak walcowanie i kucie, zostały również zastosowane do obróbki materiałów metalurgii proszków po spiekaniu i osiągnęły zadowalające wyniki.

 

Właściwości proszku (właściwości proszku)

Ogólny termin określający wszystkie właściwości proszku. Obejmuje: właściwości geometryczne proszku (wielkość cząstek, powierzchnię właściwą, wielkość i kształt porów itp.); właściwości chemiczne proszku (skład chemiczny, czystość, zawartość tlenu i substancji nierozpuszczalnych w kwasach itp.); właściwości mechaniczne proszku (gęstość luźna, płynność itp.), odkształcalność, ściśliwość, kąt układania w stos i kąt ścinania itp.); właściwości fizyczne i właściwości powierzchniowe proszku (gęstość rzeczywista, połysk, absorpcja fal, aktywność powierzchniowa, ze procent 26mdash;ta(procent 26ccedil;) potencjał i właściwości magnetyczne itp.). Właściwości proszków często w dużej mierze decydują o właściwościach wyrobów metalurgii proszków.

Najbardziej podstawową właściwością geometryczną jest wielkość i kształt cząstek proszku.

(1) Ziarnistość. Wpływa na obróbkę i kształtowanie proszku, skurcz podczas spiekania oraz końcowe właściwości produktu. Wydajność niektórych produktów metalurgii proszków jest prawie bezpośrednio związana z wielkością cząstek. Na przykład dokładność filtracji materiału filtracyjnego można uzyskać empirycznie, dzieląc średni rozmiar cząstek pierwotnego proszku przez 10; W celu uzyskania węglików spiekanych o drobniejszym uziarnieniu możliwe jest stosowanie jedynie drobnoziarnistych surowców WC. Proszki stosowane w praktyce produkcyjnej mają wielkość cząstek od kilkuset nanometrów do kilkuset mikronów. Im mniejszy rozmiar cząstek, tym większa aktywność i łatwiej powierzchnia utlenia się i absorbuje wodę. Kiedy jest tak mały, jak kilkaset nanometrów, nie jest łatwo przechowywać i transportować proszek, a gdy jest mały do ​​pewnego stopnia, zaczyna działać efekt kwantowy, a jego właściwości fizyczne zmienią się diametralnie, na przykład ferromagnetyczny proszek stanie się superparamagnetycznym proszkiem, temperatura topnienia również spada wraz ze spadkiem wielkości cząstek.

Cząsteczki są dendrytyczne; cząstki proszku żelaza otrzymane metodą redukcji mają postać płatków gąbczastych; te otrzymane metodą atomizacji gazowej są zasadniczo kulistymi proszkami. Ponadto niektóre proszki mają kształt jajka, krążka, igły, cebuli itp. Kształt cząstek proszku wpływa na płynność i gęstość nasypową proszku. Ze względu na mechaniczne zazębienie między cząstkami, wytrzymałość na zgniatanie nieregularnego proszku jest również wysoka, zwłaszcza proszek dendrytyczny ma najwyższą wytrzymałość na zgniatanie. Ale w przypadku materiałów porowatych najlepszy jest proszek sferyczny.

Własności mechaniczne Własności mechaniczne proszku to właściwości procesowe proszku, który jest ważnym parametrem procesowym w procesie formowania metalurgii proszków. Gęstość nasypowa proszku jest podstawą do ważenia metodą wolumetryczną podczas prasowania; płynność proszku określa szybkość napełniania matrycy proszkiem i wydajność produkcyjną prasy; ściśliwość proszku określa trudność procesu prasowania i stopień zastosowanego nacisku. Wysoki i niski; podczas gdy odkształcalność proszku określa wytrzymałość kęsa.

Właściwości chemiczne zależą głównie od czystości chemicznej surowców i metody mielenia. Wyższa zawartość tlenu zmniejszy wydajność zagęszczania, wytrzymałość na zgniatanie i właściwości mechaniczne wyrobów spiekanych, dlatego większość warunków technicznych metalurgii proszków ma określone regulacje w tym zakresie. Na przykład dopuszczalna zawartość tlenu w proszku wynosi od 0,2% do 1,5%, co odpowiada zawartości tlenków od 1% do 10%.

 

Proces formowania wtryskowego metali

 

product-600-526

 

Systemy wykrywania

 

product-600-694

product-600-400

 

Wyślij zapytanie

(0/10)

clearall