
Splajnowe części PM
Metodę mechaniczną można podzielić na: metodę mechanicznego rozdrabniania i atomizacji; metodę fizyko-chemiczną dzieli się na: metodę korozji elektrochemicznej, metodę redukcji, metodę chemiczną, metodę redukcyjno-chemiczną, metodę osadzania z fazy gazowej, metodę osadzania cieczy oraz metodę elektrolityczną. Wśród nich najczęściej stosowanymi metodami są metoda redukcji, metoda atomizacji i metoda elektrolizy.
Opis produktu
|
Splajnowe części PM |
|||||
|
Przedmiot |
Materiał |
Proces produkcji |
Temperatura spiekania |
Pleśń |
Zwyczaj |
|
Klin |
440c |
Spiekanie metodą metalurgii proszków |
1550 stopni |
Do dostosowania |
Tak |
|
Skład chemiczny |
C: 0.95-1.20 Si: mniejsze lub równe 1.00 Mn: mniejsze lub równe 1.00 S : Mniejsze lub równe 0,030 P : mniejsze lub równe 0,035 Cr: 16.00-18.00 Ni: może zawierać mniej niż lub równo 0,60 |
||||
|
Dostępne materiały |
Niskowęglowa stal nierdzewna, stop tytanu (Ti, TC4), stop miedzi, stop wolframu, stop twardy, stop odporny na wysoką temperaturę (718, 713) |
||||
Proces produkcji wielowypustowych elementów spiekanych metodą metalurgii proszków
1. Przygotowanie proszku surowcowego. Istniejące metody mielenia można z grubsza podzielić na dwie kategorie: metody mechaniczne oraz metody fizyko-chemiczne. Metodę mechaniczną można podzielić na: metodę mechanicznego rozdrabniania i atomizacji; metodę fizyko-chemiczną dzieli się na: metodę korozji elektrochemicznej, metodę redukcji, metodę chemiczną, metodę redukcyjno-chemiczną, metodę osadzania z fazy gazowej, metodę osadzania cieczy oraz metodę elektrolityczną. Wśród nich najczęściej stosowanymi metodami są metoda redukcji, metoda atomizacji i metoda elektrolizy.
2. Spline PM Parts są uformowane w kompakt o pożądanym kształcie. Celem formowania jest wykonanie wypraski o określonym kształcie i rozmiarze oraz nadanie jej określonej gęstości i wytrzymałości. Metoda formowania jest zasadniczo podzielona na formowanie ciśnieniowe i formowanie bezciśnieniowe. Formowanie tłoczne jest najczęściej stosowane w formowaniu tłocznym. Ponadto technologia druku 3D może być również wykorzystywana do wykonywania bloków zarodków.
3. Spiekanie wyprasek. Spiekanie jest kluczowym procesem w procesie metalurgii proszków. Uformowana wypraska jest spiekana w celu uzyskania wymaganych końcowych właściwości fizycznych i mechanicznych. Spiekanie dzieli się na spiekanie systemu jednostkowego i spiekanie wielosystemowe. W przypadku spiekania w fazie stałej układu jednostek i układu wieloskładnikowego temperatura spiekania jest niższa niż temperatura topnienia użytego metalu i stopu; w przypadku spiekania w fazie ciekłej układu wieloskładnikowego temperatura spiekania jest na ogół niższa niż temperatura topnienia składnika ogniotrwałego i wyższa niż temperatura topnienia składnika topliwego. temperatura topnienia. Oprócz zwykłego spiekania istnieją również specjalne procesy spiekania, takie jak spiekanie w luźnym opakowaniu, metoda zanurzeniowa i metoda prasowania na gorąco.
4. Późniejsza obróbka produktów. Obróbkę po spiekaniu można przeprowadzić na różne sposoby, zgodnie z różnymi wymaganiami produktu. Takie jak wykańczanie, zanurzanie w oleju, obróbka skrawaniem, obróbka cieplna i galwanizacja. Ponadto w ostatnich latach niektóre nowe technologie, takie jak walcowanie i kucie, zostały również zastosowane do obróbki materiałów metalurgii proszków po spiekaniu i osiągnęły zadowalające wyniki.
Właściwości proszku (właściwości proszku)
Ogólny termin określający wszystkie właściwości proszku. Obejmuje: właściwości geometryczne proszku (wielkość cząstek, powierzchnię właściwą, wielkość i kształt porów itp.); właściwości chemiczne proszku (skład chemiczny, czystość, zawartość tlenu i substancji nierozpuszczalnych w kwasach itp.); właściwości mechaniczne proszku (gęstość luźna, płynność itp.), odkształcalność, ściśliwość, kąt układania w stos i kąt ścinania itp.); właściwości fizyczne i właściwości powierzchniowe proszku (gęstość rzeczywista, połysk, absorpcja fal, aktywność powierzchniowa, ze procent 26mdash;ta(procent 26ccedil;) potencjał i właściwości magnetyczne itp.). Właściwości proszków często w dużej mierze decydują o właściwościach wyrobów metalurgii proszków.
Najbardziej podstawową właściwością geometryczną jest wielkość i kształt cząstek proszku.
(1) Ziarnistość. Wpływa na obróbkę i kształtowanie proszku, skurcz podczas spiekania oraz końcowe właściwości produktu. Wydajność niektórych produktów metalurgii proszków jest prawie bezpośrednio związana z wielkością cząstek. Na przykład dokładność filtracji materiału filtracyjnego można uzyskać empirycznie, dzieląc średni rozmiar cząstek pierwotnego proszku przez 10; W celu uzyskania węglików spiekanych o drobniejszym uziarnieniu możliwe jest stosowanie jedynie drobnoziarnistych surowców WC. Proszki stosowane w praktyce produkcyjnej mają wielkość cząstek od kilkuset nanometrów do kilkuset mikronów. Im mniejszy rozmiar cząstek, tym większa aktywność i łatwiej powierzchnia utlenia się i absorbuje wodę. Kiedy jest tak mały, jak kilkaset nanometrów, nie jest łatwo przechowywać i transportować proszek, a gdy jest mały do pewnego stopnia, zaczyna działać efekt kwantowy, a jego właściwości fizyczne zmienią się diametralnie, na przykład ferromagnetyczny proszek stanie się superparamagnetycznym proszkiem, temperatura topnienia również spada wraz ze spadkiem wielkości cząstek.
Cząsteczki są dendrytyczne; cząstki proszku żelaza otrzymane metodą redukcji mają postać płatków gąbczastych; te otrzymane metodą atomizacji gazowej są zasadniczo kulistymi proszkami. Ponadto niektóre proszki mają kształt jajka, krążka, igły, cebuli itp. Kształt cząstek proszku wpływa na płynność i gęstość nasypową proszku. Ze względu na mechaniczne zazębienie między cząstkami, wytrzymałość na zgniatanie nieregularnego proszku jest również wysoka, zwłaszcza proszek dendrytyczny ma najwyższą wytrzymałość na zgniatanie. Ale w przypadku materiałów porowatych najlepszy jest proszek sferyczny.
Własności mechaniczne Własności mechaniczne proszku to właściwości procesowe proszku, który jest ważnym parametrem procesowym w procesie formowania metalurgii proszków. Gęstość nasypowa proszku jest podstawą do ważenia metodą wolumetryczną podczas prasowania; płynność proszku określa szybkość napełniania matrycy proszkiem i wydajność produkcyjną prasy; ściśliwość proszku określa trudność procesu prasowania i stopień zastosowanego nacisku. Wysoki i niski; podczas gdy odkształcalność proszku określa wytrzymałość kęsa.
Właściwości chemiczne zależą głównie od czystości chemicznej surowców i metody mielenia. Wyższa zawartość tlenu zmniejszy wydajność zagęszczania, wytrzymałość na zgniatanie i właściwości mechaniczne wyrobów spiekanych, dlatego większość warunków technicznych metalurgii proszków ma określone regulacje w tym zakresie. Na przykład dopuszczalna zawartość tlenu w proszku wynosi od 0,2% do 1,5%, co odpowiada zawartości tlenków od 1% do 10%.
Proces formowania wtryskowego metali

Systemy wykrywania


Wyślij zapytanie







